Είναι μεγάλη στιγμή. Η Ελλάδα επέστρεψε στο Τσάμπιονς Λιγκ του βόλεϊ, μετά απο απουσία που λάβωσε το άθλημα στη χώρα, μετά απο μια μαχαιριές στην πλάτη και το στήθος (κυρίως) εκ των έσω. Ο Ολυμπιακός (των δυο ευρωπαϊκών τίτλων μεταξύ άλλων) βρήκε χορηγό και τα απαραίτητα οικονομικά εφόδια, έφτιαξε ρόστερ αξιόμαχο και μας έβαλε εκ νέου στη μεγαλύτερη γιορτή (με όλα τα στραβά της που είναι πάρα πολλά) του ευρωπαϊκού βόλεϊ σε συλλογικό επίπεδο.
Η επιστροφή αυτή συνοδεύτηκε με νίκη επί της Οστράβας, εκτός έδρας με 3-1 σετ. Η επιστροφή από μόνη της όμως συνιστά μια κατάκτηση κούπας. Ναι, είναι στέψη και παράσημο στο απαξιωμένο ελληνικό βόλεϊ που δίνει μεγάλο αγώνα επιβίωσης, έστω και στο (όχι παρά, αλλα...) συν πέντε.
Όχι ότι μας χάλασε η νίκη. Κάθε άλλο. Διότι βεβαιώνει την τρίτη θέση και υπό προϋποθέσεις την ευρωπαϊκή συνέχεια. Βλέπετε, ο Ολυμπιακός , ακόμα και μέσα στην κρίση, είναι μαθημένος σε πολύ μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες εδω και τρεις δεκαετίες. Είναι γραμμένες στο βολεικό DNA του συλλόγου, πως να το κάνουμε... Κι όταν μάλιστα η μετάγγιση των "πληροφοριών" του γονιδίου γίνεται απο εν ενέργεια παίκτες που έχουν σηκώσει κούπες (Χριστοφιδέλη, Κουρνέτα) , αντιλαμβάνεστε ότι είναι πολύ λογικό κι οι "ρούκις" (Μαρούλης, Παπαδόπουλος, Κοκκινάκης) να αποδίδουν αναλόγως.
Αυτοί οι τρεις λοιπόν γύρισαν το ματσάκι , όταν οι πρωταθλητές Ελλάδας βρέθηκαν να κυνηγούν στο σκορ. Για τον Θάνο το ήξερα, για τον Μένιο το περίμενα, ο Τζορτζ με εξέπληξε ευχάριστα και μπράβο του. Τέτοια ενέργεια στο μπλοκ...
Φυσικά δεν θα συζητούσαμε για καμία απολύτως ανατροπή αν στην ομάδα δεν επέστρεφε ο Γιορντάνοφ. Καλώς ή κακώς ο Ολυμπιακός είναι άλλος με κι εντελώς διαφορετικός χωρίς τον Μπόμπι. Η ομάδα είναι στημένη χωρίς δεύτερο διαγώνιο (λίγο το
λογικά μαζεμενο μπάτζετ, λίγο η ατυχία και πολυ το μεγάλο ρίσκο στην πιο νευραλγική θέση του ρόστερ μαζί με την πάσα , όσο κι αν λέμε ότι το σύγχρονο βόλεϊ παίζεται σε μπλοκ-άμυνα) κι έτσι η απουσία του βασικού δημιουργεί αλχημείες και χάος που είδατε στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Εν πάση περιπτώσει ο Μπόμπι επέστρεψε, ο Καζάζης έκανε τις αλλαγές που έπρεπε μέσα στο ματς κι ήρθε η μεγάλη νίκη ψυχολογίας. Αν έρθει κι η μεγάλη νίκη ουσίας με τη Νόλικο (εφικτό) η την Μπελγκοροντ (δύσκολο) δεν μπορώ να το εκτίμησω αυτή τη στιγμή. Η ομάδα (πλην διαγωνιου) είναι υπερπληρης σε εξάδα και πάγκο. Η ζωή θα δείξει μέχρι που μπορεί να πάει η βαλίτσα.
Στην περίοδο της ανασυγκρότησης όμως λίγη σημασία έχει. Όχι ότι θα μας κακοπέσει, αλλά δεν είναι το μείζον. Αυτο που μετράει είναι ότι το ελληνικό βόλεϊ επέστρεψε. Κι είναι δυνατό. Όπως υπέροχα άρχισε και με τον ΠΑΟΚ του μεγάλου του ελληνικού βόλεϊ Καζάζη, ένα επίπεδο πιο κάτω. Ο δικέφαλος του βορρά άρχισε κι εκείνος με νίκη, αλλά η ουσία είναι ότι σφυριλατει χαρακτήρα μεγάλης ομάδας. Κι εκείνος μετά απο χαστούκι στη volleyleague.
Εν ολίγοις, το ζητούμενο είναι όλοι να ακολουθήσουν το παράδειγμα της εξυγειανσης, να παίζουν με όρους αγοράς, να συμμετέχουν, να προσπαθούν και με ορμητήριο την ιδιωτική πρωτοβουλία να ανεβάσουν ξανά το άθλημα εκει που αξίζει. Η ίδια η λίγκα φαίνεται να ξυπνάει.
Και θα πω το εξής εκτός θέματος, αλλα εντός ουσίας: Ας μην κολλήσουμε για την ώρα στο ποιος είναι ο χορηγός ρε καρντάσια. Αυτός τα βάζει, αυτόν βάζουμε. Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος να παρασυρθεί απο μια χορηγία για να αγαπήσει ξαφνικά την "ελληνικός χρυσος" και να της δώσει άλοθι για ο,τιδήποτε. Λέω τώρα μια σκέψη...
Απόψε είμαι αισιόδοξος για το μέλλον του ελληνικού βόλεϊ. Μπράβο σε όλους. Διοίκηση, προπονητή και παίκτες του Ολυμπιακου. Και φυσικά στον κόσμο που στηρίζει. Ακούτε καρντάσια; Στηρίζει...
Η επιστροφή αυτή συνοδεύτηκε με νίκη επί της Οστράβας, εκτός έδρας με 3-1 σετ. Η επιστροφή από μόνη της όμως συνιστά μια κατάκτηση κούπας. Ναι, είναι στέψη και παράσημο στο απαξιωμένο ελληνικό βόλεϊ που δίνει μεγάλο αγώνα επιβίωσης, έστω και στο (όχι παρά, αλλα...) συν πέντε.
Όχι ότι μας χάλασε η νίκη. Κάθε άλλο. Διότι βεβαιώνει την τρίτη θέση και υπό προϋποθέσεις την ευρωπαϊκή συνέχεια. Βλέπετε, ο Ολυμπιακός , ακόμα και μέσα στην κρίση, είναι μαθημένος σε πολύ μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες εδω και τρεις δεκαετίες. Είναι γραμμένες στο βολεικό DNA του συλλόγου, πως να το κάνουμε... Κι όταν μάλιστα η μετάγγιση των "πληροφοριών" του γονιδίου γίνεται απο εν ενέργεια παίκτες που έχουν σηκώσει κούπες (Χριστοφιδέλη, Κουρνέτα) , αντιλαμβάνεστε ότι είναι πολύ λογικό κι οι "ρούκις" (Μαρούλης, Παπαδόπουλος, Κοκκινάκης) να αποδίδουν αναλόγως.
Αυτοί οι τρεις λοιπόν γύρισαν το ματσάκι , όταν οι πρωταθλητές Ελλάδας βρέθηκαν να κυνηγούν στο σκορ. Για τον Θάνο το ήξερα, για τον Μένιο το περίμενα, ο Τζορτζ με εξέπληξε ευχάριστα και μπράβο του. Τέτοια ενέργεια στο μπλοκ...
Φυσικά δεν θα συζητούσαμε για καμία απολύτως ανατροπή αν στην ομάδα δεν επέστρεφε ο Γιορντάνοφ. Καλώς ή κακώς ο Ολυμπιακός είναι άλλος με κι εντελώς διαφορετικός χωρίς τον Μπόμπι. Η ομάδα είναι στημένη χωρίς δεύτερο διαγώνιο (λίγο το
λογικά μαζεμενο μπάτζετ, λίγο η ατυχία και πολυ το μεγάλο ρίσκο στην πιο νευραλγική θέση του ρόστερ μαζί με την πάσα , όσο κι αν λέμε ότι το σύγχρονο βόλεϊ παίζεται σε μπλοκ-άμυνα) κι έτσι η απουσία του βασικού δημιουργεί αλχημείες και χάος που είδατε στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Εν πάση περιπτώσει ο Μπόμπι επέστρεψε, ο Καζάζης έκανε τις αλλαγές που έπρεπε μέσα στο ματς κι ήρθε η μεγάλη νίκη ψυχολογίας. Αν έρθει κι η μεγάλη νίκη ουσίας με τη Νόλικο (εφικτό) η την Μπελγκοροντ (δύσκολο) δεν μπορώ να το εκτίμησω αυτή τη στιγμή. Η ομάδα (πλην διαγωνιου) είναι υπερπληρης σε εξάδα και πάγκο. Η ζωή θα δείξει μέχρι που μπορεί να πάει η βαλίτσα.
Στην περίοδο της ανασυγκρότησης όμως λίγη σημασία έχει. Όχι ότι θα μας κακοπέσει, αλλά δεν είναι το μείζον. Αυτο που μετράει είναι ότι το ελληνικό βόλεϊ επέστρεψε. Κι είναι δυνατό. Όπως υπέροχα άρχισε και με τον ΠΑΟΚ του μεγάλου του ελληνικού βόλεϊ Καζάζη, ένα επίπεδο πιο κάτω. Ο δικέφαλος του βορρά άρχισε κι εκείνος με νίκη, αλλά η ουσία είναι ότι σφυριλατει χαρακτήρα μεγάλης ομάδας. Κι εκείνος μετά απο χαστούκι στη volleyleague.
Εν ολίγοις, το ζητούμενο είναι όλοι να ακολουθήσουν το παράδειγμα της εξυγειανσης, να παίζουν με όρους αγοράς, να συμμετέχουν, να προσπαθούν και με ορμητήριο την ιδιωτική πρωτοβουλία να ανεβάσουν ξανά το άθλημα εκει που αξίζει. Η ίδια η λίγκα φαίνεται να ξυπνάει.
Και θα πω το εξής εκτός θέματος, αλλα εντός ουσίας: Ας μην κολλήσουμε για την ώρα στο ποιος είναι ο χορηγός ρε καρντάσια. Αυτός τα βάζει, αυτόν βάζουμε. Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος να παρασυρθεί απο μια χορηγία για να αγαπήσει ξαφνικά την "ελληνικός χρυσος" και να της δώσει άλοθι για ο,τιδήποτε. Λέω τώρα μια σκέψη...
Απόψε είμαι αισιόδοξος για το μέλλον του ελληνικού βόλεϊ. Μπράβο σε όλους. Διοίκηση, προπονητή και παίκτες του Ολυμπιακου. Και φυσικά στον κόσμο που στηρίζει. Ακούτε καρντάσια; Στηρίζει...
Πηγή: www.pamesports.gr
0 comments:
Post a Comment