Eνα συμπέρασμα από το ματς του Ολυμπιακού με τον Πλατανιά είναι ότι ειδικά στο πρώτο ημίχρονο μπορούσαν να βγουν ανησυχητικά συμπεράσματα.
Τα περισσότερα γνωστά. Ένα ότι ο Σαλίνο είναι και Νουνού και λάιτ. Ελαφροπάτητος είναι, μπάλα ξέρει, στην επίθεση βγαίνει, αλλά για να φοβίσει αντίπαλο επιθετικό, πρέπει να πάρει καλάσνικοφ. Δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι ο Αβραάμ Παπαδόπουλος δεν είναι έτοιμος. Είναι βαρύς και φαίνεται και στις κινήσεις του, αλλά και πώς σηκώνεται όταν πέφτει κάτω και δεν έχει ρυθμό αγώνα, με αποτέλεσμα όταν έχει την μπάλα να μην μπορεί να την τρέξει και να τη δίνει στον διπλανό του ή στο τέρμα. Είναι όμως τόσο σημαντικός που για να έρθει σε φόρμα αξίζει το ρίσκο να τον ρίχνει στα παιχνίδια ο Μίτσελ. Τρίτο συμπέρασμα είναι το γνωστό, ότι ο Φουστέρ μπορεί να σκοράρει με ένα ακούμπημα, αλλά δεν μπορεί να ανοίξει την άμυνα από τα πλάγια. Και φυσικά ότι δεν υπάρχει παίκτης, ούτε πρόκειται να βρεθεί να έχει την πάσα του Ιμπαγάσα.
Υπάρχουν όμως τα γνωστά και θετικά. Πρώτον, ότι το δίδυμο Σαβιόλα, Μήτρογλου ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαλύσει κάθε άμυνα. Δεύτερον, ότι υπάρχουν εξαιρετικές λύσεις στον πάγκο. Το ματς άλλαξε όταν μπήκε ο Κάμπελ και ο Τσόρι. Τρίτον, ότι ο Μίτσελ καμιά φορά μπλέκει τις ομάδες και κατέβασε στον Πλατανιά πιο γεμάτο κέντρο από ό,τι με την Άντερλεχτ. Αλλά είναι καλός κόουτς, αν καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά, το αλλάζει και δεν περιμένει το 60' για να κάνει τις αλλαγές.
Τέλος, η γελοιότητα έχει ένα όριο. Και η γελοιότητα έχει δύο πλευρές. Η μία πλευρά είναι η φοβία των διαιτητών ότι θα αδικήσουν τον Ολυμπιακό, που δεν θέλουν να καρφωθούν όμως και δίνουν τα πάντα όλα υπέρ του. Εκτός από αποβολές και πέναλτι, όπως αποφάσισε να κάνει ο Αμπάρκιολης στο πρώτο ημίχρονο. Δεύτερον, η υστερία οδηγεί σε γελοιότητες. Μέσα σε ένα 90λεπτο ο Ολυμπιακός έπαιζε με θυγατρική ομάδα, αλλά χρειαζόταν τη βοήθεια της διαιτησίας, αλλά ο Μαρινάκης έπαιζε 1 στο ημίχρονο, 2 τελικό. Και αν μπορέσει να βάλει άνθρωπος όλα αυτά σε μια λογική σειρά, εγώ να γίνω χότζας.
Τα περισσότερα γνωστά. Ένα ότι ο Σαλίνο είναι και Νουνού και λάιτ. Ελαφροπάτητος είναι, μπάλα ξέρει, στην επίθεση βγαίνει, αλλά για να φοβίσει αντίπαλο επιθετικό, πρέπει να πάρει καλάσνικοφ. Δεύτερο συμπέρασμα είναι ότι ο Αβραάμ Παπαδόπουλος δεν είναι έτοιμος. Είναι βαρύς και φαίνεται και στις κινήσεις του, αλλά και πώς σηκώνεται όταν πέφτει κάτω και δεν έχει ρυθμό αγώνα, με αποτέλεσμα όταν έχει την μπάλα να μην μπορεί να την τρέξει και να τη δίνει στον διπλανό του ή στο τέρμα. Είναι όμως τόσο σημαντικός που για να έρθει σε φόρμα αξίζει το ρίσκο να τον ρίχνει στα παιχνίδια ο Μίτσελ. Τρίτο συμπέρασμα είναι το γνωστό, ότι ο Φουστέρ μπορεί να σκοράρει με ένα ακούμπημα, αλλά δεν μπορεί να ανοίξει την άμυνα από τα πλάγια. Και φυσικά ότι δεν υπάρχει παίκτης, ούτε πρόκειται να βρεθεί να έχει την πάσα του Ιμπαγάσα.
Υπάρχουν όμως τα γνωστά και θετικά. Πρώτον, ότι το δίδυμο Σαβιόλα, Μήτρογλου ανά πάσα στιγμή μπορεί να διαλύσει κάθε άμυνα. Δεύτερον, ότι υπάρχουν εξαιρετικές λύσεις στον πάγκο. Το ματς άλλαξε όταν μπήκε ο Κάμπελ και ο Τσόρι. Τρίτον, ότι ο Μίτσελ καμιά φορά μπλέκει τις ομάδες και κατέβασε στον Πλατανιά πιο γεμάτο κέντρο από ό,τι με την Άντερλεχτ. Αλλά είναι καλός κόουτς, αν καταλάβει ότι κάτι δεν πάει καλά, το αλλάζει και δεν περιμένει το 60' για να κάνει τις αλλαγές.
Τέλος, η γελοιότητα έχει ένα όριο. Και η γελοιότητα έχει δύο πλευρές. Η μία πλευρά είναι η φοβία των διαιτητών ότι θα αδικήσουν τον Ολυμπιακό, που δεν θέλουν να καρφωθούν όμως και δίνουν τα πάντα όλα υπέρ του. Εκτός από αποβολές και πέναλτι, όπως αποφάσισε να κάνει ο Αμπάρκιολης στο πρώτο ημίχρονο. Δεύτερον, η υστερία οδηγεί σε γελοιότητες. Μέσα σε ένα 90λεπτο ο Ολυμπιακός έπαιζε με θυγατρική ομάδα, αλλά χρειαζόταν τη βοήθεια της διαιτησίας, αλλά ο Μαρινάκης έπαιζε 1 στο ημίχρονο, 2 τελικό. Και αν μπορέσει να βάλει άνθρωπος όλα αυτά σε μια λογική σειρά, εγώ να γίνω χότζας.
Πηγή: www.sportday.gr
0 comments:
Post a Comment