Αγαπητοί φίλοι, τα πάντα στη ζωή είναι θέμα αξιολόγησης και οπτικής γωνίας. Από χθες το βράδυ έχω ακούσει και διαβάσει πολλές απόψεις, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να κάνουμε μία ιεράρχηση στα συναισθήματα και τα συμπεράσματα μας. Για μένα η χθεσινή βραδιά αποτέλεσε μία λαμπρή σελίδα στην ιστορία της ομάδας μας κι εκεί πρέπει να σταθούμε πριν και πάνω απ’ όλα. Η ιστορία θα γράψει ότι ο Ολυμπιακός Πειραιώς νίκησε με 1-0 την μεγάλη Μπενφίκα και βρέθηκε με τον ενάμιση πόδι στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης για τη σεζόν 2013-2014. Επίσης αυτό το παιχνίδι θα μείνει βαθιά χαραγμένο στη μνήμη μας για την μυθική εμφάνιση του τερματοφύλακα Ρομπέρτο και όσοι αξιωθούμε να ζήσουμε αρκετά χρόνια θα εξιστορούμε στις επόμενες ερυθρόλευκες γενιές τον Θρύλο του Λεοντόκαρδου Ισπανού Γίγαντα, που τα έβαλε μόνος του με τις ορδές των Πορτογάλων και τις συνέτριψε.Το ποδόσφαιρο είναι παιχνίδι, που οδηγεί σε έκφραση έντονων συναισθημάτων, σε αγνή αγάπη για την ομάδα, σε ένα αλλόκοτο ψυχολογικό ‘’δέσιμο’’. Τέτοιες στιγμές σαν τις χθεσινές πρέπει να τις απολαμβάνουμε. Δε διαφωνώ ότι η εμφάνιση της ομάδας μας ήταν κακή, αλλά αν σήμερα σταθούμε εκεί σημαίνει ότι έχουμε χάσει την ουσία του παιχνιδιού. Η κριτική και η αξιολόγηση σαφώς και πρέπει να γίνουν, όμως πρέπει να μάθουμε σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας πότε πρέπει να γιορτάζουμε. Σήμερα, λοιπόν, απολαμβάνουμε το θρίαμβο, όπως κι αν αυτός ήρθε, και από αύριο σκύβουμε το κεφάλι και δουλεύουμε σκληρά για τη συνέχεια. Θα πω ένα απλό παράδειγμα: Η Ελλάδα στο Euro 2004 έκανε την χειρότερη εμφάνισή της με τους Ρώσους όπου ηττήθηκε με 2-1. Η ήττα αυτή μας έδωσε, όμως, την πρόκριση και οδήγησε στον μετέπειτα θρίαμβο. Το ποδόσφαιρο είναι στιγμές και συγκυρίες. Κάποιες φορές και η τύχη πρέπει να είναι στο πλευρό σου. Ε, δε θα νιώσω και άσχημα επειδή φέτος, ύστερα από χρόνια ατυχιών, αδικιών και «αλλοπρόσαλλων συνδυασμών» άλλων αποτελεσμάτων στους ομίλους μας, φαίνεται ότι κάτι άλλαξε, σαν ένα θεϊκό χέρι να θέλησε να αποδώσει – έστω καθυστερημένα - δικαιοσύνη.
Στο σημείο αυτό θέλω να σταθώ σε μία άλλη πτυχή της προπονητικής οντότητας του Μίτσελ, που δεν είχα αναφέρει ποτέ μέχρι τώρα γιατί ήθελα να βεβαιωθώ. Ο άνθρωπος, πέρα από ποδοσφαιρική προσωπικότητα και την όποια αξία του σαν κόουτς, έχει άστρο. Όσο κι αν σας φαίνεται αστεία αυτή η διαπίστωση για μένα έχει μεγάλη σημασία. Ποιος διαφωνεί ότι είχε άστρο ο Ότο Ρεχάγκελ ή για να πάω σε έναν μπασκετικό ‘’εχθρό’’ μας ο Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς; Φίλοι μου όλα είναι μέσα στη ζωή. Ο Ισπανός δείχνει να λειτουργεί μερικές φορές παρακινδυνευμένα ή ακόμα και λαθεμένα, όμως έχει το ‘’μαγικό άγγιγμα’’ ίσως επειδή η τύχη τις περισσότερες φορές ευνοεί τους τολμηρούς (και τους δυνατούς). Το σίγουρο είναι ότι σε δύο κολλητά κρίσιμα παιχνίδια, για διαφορετικούς το καθένα λόγους, είχε την τύχη να πάρει νίκες, που βάσει απόδοσης δεν δικαιούμασταν. Οι νίκες αυτές, κατά τη γνώμη μου, θα αποτελέσουν τη μαγιά για να δούμε έναν απελευθερωμένο Ολυμπιακό το επόμενο διάστημα.
Για τον Ρομπέρτο τι να πει κανείς. Είναι από τις περιπτώσεις που τα λόγια είναι φτωχά για να περιγράψουν το κατόρθωμα τους ανδρός. Εκεί, πάντως, που θα σταθώ δεν είναι η εμφάνιση αυτή καθ’ εαυτή, ούτε η ποδοσφαιρική του αξία, αυτό που εμένα μ’ έχει εντυπωσιάσει είναι η δύναμη του χαρακτήρα του. Άλλος στη θέση του θα είχε λυγίσει από τον ψυχολογικό πόλεμο των τελευταίων ημερών. Αυτός στάθηκε όρθιος και βούλωσε τα αυθάδη στόματα, που τιμωρήθηκαν με τον πιο σκληρό, άμεσο και αναμφισβήτητο τρόπο. Η προσωπικότητά του με οδηγεί στο ασφαλές συμπέρασμα ότι ο Ισπανός πορτιέρο θα κάνει μεγάλη καριέρα μιας και η ηλικία του είναι ιδανική και έχει μπροστά του ακόμα μια δεκαετία.
Σήμερα δεν θα κάνω κριτική των παικτών, ούτε ιδιαίτερη αναφορά στο ματς. Άλλωστε τέτοιες αναλύσεις θα έχετε ήδη διαβάσει πολλές και ίσως δεν είμαι και ο πιο κατάλληλος γι’ αυτή τη δουλειά. Επιγραμματικά μόνο θα επισημάνω κάποια πράγματα. Ο Μίτσελ είχε περιορισμένες επιλογές μεσοεπιθετικά. Ο Τσόρι δεν μπορούσε να βγάλει ολόκληρο αγώνα, ο Μασάντο θα ήταν παρακινδυνευμένο να χρησιμοποιηθεί μετά από ένα μήνα απουσίας, ο Βάις αποκλείστηκε τελευταία στιγμή, ο Ολαιτάν έχει θλάση και οι Σέποβιτς και Ιμπαγάσα είναι εκτός Ευρώπης. Απόψεις για το πώς έπρεπε να στήσει την ομάδα υπάρχουν πολλές. Κάποιοι θα πουν ότι έπρεπε να παίξει ο Κάμπελ (που όμως μέχρι στιγμής στα δύσκολα δεν έχει ανταπεξέλθει), κάποιοι θα πουν ότι ο Φουστέρ έπρεπε να παίξει στη φυσική του θέση κτλ. Πιστεύω ότι ο Μίτσελ προτίμησε τον Γιαταμπαρέ λόγω ύψους, αφού η Μπενφίκα υπερτερούσε σε αυτό τον τομέα, ώστε να βοηθάει και στα στημένα, αλλά και για βοήθεια ανασταλτικά στον Σαλίνο.
Προφανώς η επιλογή δεν του βγήκε και θα πρέπει πλέον να δούμε τον Γιαταμπαρέ στη φυσική του θέση αυτή του εσωτερικού χαφ. Για τον Σαβιόλα θεωρώ ότι επιλέχθηκε, παρά την κακή του κατάσταση, για τρεις λόγους: (α) Έχει την ικανότητα να βλέπει γήπεδο και να βοηθάει στοιχειωδώς την κυκλοφορία, (β) πάντα οι προπονητές ποντάρουν στα μεγάλα παιχνίδια στις προσωπικότητες κάποιων παικτών και (γ) είχε επιπλέον κίνητρο με αντίπαλο την προηγούμενη ομάδα του (πριν τη Μάλαγα). Ούτε αυτή η επιλογή βγήκε και σωστά αντικαταστάθηκε με τον Τσόρι. Στο β΄ μέρος ο Μίτσελ βλέποντας πως η ομάδα αδυνατεί να κρατήσει μπάλα, αφού δεν έχει ούτε πλάτος στην ανάπτυξή της, ούτε τους κατάλληλους χειριστές, φρόντισε να τη θωρακίσει όσο μπορούσε ανασταλτικά τόσο στο κέντρο με τον Ν’ Ντιγκά όσο και στα άκρα με τους Μπονγκ-Χολέμπας και Σαλίνο-Μανιάτη αποδεικνύοντας -για άλλη μια φορά- ότι δεν στέκεται σε ένα συγκεκριμένο πλάνο, αλλά προσαρμόζεται ανάλογα με τις συνθήκες και την εξέλιξη του παιχνιδιού.
Ευτύχησε να έχει έναν απίθανο Ρομπέρτο κάτω από τα δοκάρια (ο οποίος είναι επιλογή του και μάλιστα όταν κάποιοι στη Διοίκηση υποστήριζαν ότι είμαστε πλήρεις με Μέγιερι και Κάρολ αυτός επέμενε για μεταγραφή) και έτσι ήρθε η μεγάλη νίκη. Από τους παίκτες στους μόνους που θα κάνω αναφορά είναι στο Σαλίνο, που δείχνει το τελευταίο διάστημα ότι ήταν μία έξυπνη και σωστή επιλογή, και στον Χολέμπας, που έχοντας φέτος ανταγωνισμό και αφού συνήλθε από τις μεταγραφικές σειρήνες, κάνει μεστές εμφανίσεις στα τελευταία παιχνίδια.
Το τελευταίο που θα ήθελα να σχολιάσω από τη χθεσινή βραδιά είναι η εξαιρετική εμφάνιση της Μπενφίκα. Όπως γνωρίζουμε ‘’η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή’’. Το χθεσινό παιχνίδι θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε την αξία της εμφάνισής μας στο Ντα Λουζ καθώς και την αξία της επικείμενης πρόκρισης. Επίσης η ισοπαλία της Άντερλεχτ με την Παρί ήταν ό,τι καλύτερο, αφ’ ενός για να μας κρατήσει σε εγρήγορση για το κρίσιμο τελευταίο παιχνίδι, αφ’ ετέρου γιατί οι Βέλγοι απόκτησαν κίνητρο για την τρίτη θέση και θα κυνηγήσουν πλέον με πάθος τη νίκη απέναντι στη Μπενφίκα.
Πλέον η ‘’καυτή τριάδα’’ των ντέρμπι ολοκληρώνεται την Κυριακή με τον ΠΑΟΚ. Για να είμαι ειλικρινής δεν θα με ενοχλήσει μία ακόμα επαγγελματική νίκη, ώστε να καθαρίσουμε το Πρωτάθλημα. Αν τώρα πιάσουμε και καλή απόδοση ακόμα καλύτερα. Πάντως τα δύο παιχνίδια, που με ‘’έκαιγαν’’ περισσότερο να πάρουμε (για διαφορετικούς λόγους) τα πήραμε. Θέλω και την τρίτη νίκη, όμως ακόμα και κάτι να στραβώσει μπορεί να διορθωθεί στην πορεία. Κλείνοντας θα ήθελα να υπογραμμίσω την ανάγκη, αν περάσουμε στους 16, η Διοίκηση να κάνει μία υπέρβαση τον Χειμώνα αποκτώντας ένα χαφ υψηλού επιπέδου, που σε παιχνίδια σαν το χθεσινό θα δώσει την απαραίτητη ηρεμία και θα κάνει το κάτι παραπάνω.
"Δημήτρης 1974"
Πηγή : www.redplanet.gr
0 comments:
Post a Comment