Δεν ξέρω πόσοι το έχουν καταλάβει (το λέω γιατί στην Ελλάδα σχεδόν ποτέ δεν κοιτάμε τον αντίπαλο...), αλλά ο Ολυμπιακός κέρδισε την Τρίτη μια καταπληκτική Μπενφίκα.
Καταλαβαίνω τους πανηγυρικούς τόνους, αφού η νίκη μπορεί να αποδειχτεί καθοριστική σε μια πιθανή πλέον πρόκριση, ωστόσο το ματς προσφέρεται περισσότερο για κριτική παρά για θριαμβολογίες. Και δεν υπάρχει πιο ευχάριστη κριτική από αυτή που γίνεται μετά από νίκη.
Έχω γράψει εδώ και καιρό πως για το αγωνιστικό σχέδιο που έβαλαν μπροστά πέρυσι τον Μάιο ο Βρέντζος, ο Λορένθο, ο Ισά κι ο Καρεμπέ, φυσικά πάντα με την εποπτεία και τα χρήματα του Βαγγέλη Μαρινάκη, η σημαντική χρονιά θα είναι λογικά η επόμενη. Φέτος ο Ολυμπιακός αγόρασε 20 ποδοσφαιριστές και περισσότεροι από τους μισούς δεν είχαν ξαναπαίξει στο Τσάμπιονς Λιγκ. Έχει επίσης έναν καλό (κυρίως) στη διαχείριση των αποδυτηρίων προπονητή, που κι αυτός πρώτη φορά παίρνει μέρος σε μια τέτοια διοργάνωση: κι ο Μίτσελ μαθαίνει. Ο στόχος, όπως εγώ τον αντιλαμβάνομαι, είναι φέτος να μπουν οι βάσεις και να δημιουργηθεί ένα ρόστερ ανταγωνιστικό -του χρόνου, αν η ομάδα δεν αλλάξει πολύ- με τις κατάλληλες προσθήκες όλα θα είναι πολύ καλύτερα.
Δυσκολία
Η δυσκολία του ματς με την Μπενφίκα, αμέσως μετά το επίσης κακοπαιγμένο ντέρμπι με τον ΠΑΟ, μαρτυρά έλλειψη γνώσης των δυσκολιών της σεζόν. Η ομάδα που βλέπουμε έχει ξεκινήσει το καλοκαίρι έναν νέο κύκλο και όπως συχνά αποκαλύπτει αρετές ενδιαφέρουσες, έτσι δυσκολεύεται να κρύψει και αδυναμίες: υπό αυτό το πρίσμα το μάθημα που έδωσε στον Ολυμπιακό η Μπενφίκα είναι πολύ χρήσιμο.Ανασταλτικά
Τι λέει το μάθημα αυτό; Πρώτον, ότι η ομάδα πρέπει να δουλέψει πολύ στο ανασταλτικό κομμάτι: ο Ολυμπιακός δεν πρεσάρει όσο σωστά θα έπρεπε, παρ' όλο που έχει παίκτες να το κάνει. Με την Μπενφίκα στο δεύτερο ημίχρονο βρίσκεται να παίζει με 8 ανασταλτικούς παίκτες (καθώς μπροστά από τους 4 αμυντικούς (Σαλίνο, Σιόβα, Μανωλά, Μπονγκ) υπάρχουν ο Σάμαρης, ο Ντινγκά κι ο Μανιάτης με τον Χολέμπας που παίζουν στα χαφ) κι όμως παρ' όλα αυτά δεν μπορεί να κλείσει με δυο παίκτες ένα χειριστή της μπάλας των Πορτογάλων - έναν οποιονδήποτε! Ο Ολυμπιακός, χωρίς την μπάλα, δεν συμπεριφέρεται σωστά καιρό τώρα και το είχα γράψει και πριν το ματς: στα διαστήματα που αφήνει την μπάλα στον αντίπαλο υποφέρει, είτε αυτός έχει προικισμένους χαφ όπως η Μπενφίκα και η Παρί, είτε απλούς μαχητές, όπως η Αντερλεχτ και ο ΠΑΟ.Δεύτερο
Το δεύτερο πρόβλημα που πρέπει να κοιτάξει ο Μίτσελ είναι η αδυναμία καλής κυκλοφορίας της μπάλας όταν συνυπάρχουν στα χαφ ο Σάμαρης και ο Μανιάτης: ίσως αυτό να οφείλεται στην κούραση του Σάμαρη, που παίζει διαρκώς, ίσως όμως και να έχει να κάνει με τα χαρακτηριστικά των δύο. Στη Λισσαβώνα οι δυο τους έκαναν καλή ανασταλτική δουλειά, όμως δεν πιέστηκαν από τους χαφ του Ζεσούς - ίσως γιατί αυτός δεν τους ήξερε. Στο Καραϊσκάκη, αλλά και στη Λεωφόρο, όταν οι δύο πιέστηκαν, η μπάλα δεν περνούσε στην επίθεση ποτέ. Νομίζω είναι προφανές ότι ο Μασάδο (με έναν από τους δύο) είναι απαραίτητος και για να αξιοποιεί τους πλάγιους χαφ εξτρέμ. Αν λείπουν οι πάσες, οι τέσσερις μπροστά, όποιοι κι αν είναι, χάνονται περιμένοντας.
Τρίτο
Το τρίτο πρόβλημα, όπως προέκυψε την Τρίτη, είναι ο έρωτας του Μίτσελ με τον Φουστέρ. Ο Ισπανός χαφ είναι αξιαγάπητος και είναι συχνά το βαρόμετρο της θεαματικότητας του Ολυμπιακού, αφού με το κάθετο ποδόσφαιρο που παίζει ομορφαίνει τον τρόπο επίθεσης. Όμως ο Μίτσελ κάνει το λάθος να τον θεωρεί ικανό για τα πάντα! Την Τρίτη η έμπνευση του Ισπανού να τον χρησιμοποιήσει σαν έξω αριστερά αρχικά και σαν μέσα αριστερά στη συνέχεια υπήρξε ατυχέστατη. Το χειρότερο είναι ότι οι αποφάσεις αυτές δημιούργησαν την εντύπωση ότι ο Φουστέρ πρέπει να παίζει πάντα - ακόμα και σε ρόλους στους οποίους δεν μπορεί να προσφέρει. Όταν τελείωσε το ματς πολλοί αναρωτιόντουσαν γιατί ο Ολυμπιακός είχε προβλήματα στην κατοχή της μπάλας: με Σάμαρη - Μανιάτη οργανωτές, τον Φουστέρ αριστερό χαφ και τον άγουρο Γιαταμπαρέ χαμένο στην άκρη της επίθεσης δεν ήταν δυνατόν να μην έχει προβλήματα απέναντι σε μια ομάδα με πέντε εξαιρετικούς χειριστές της μπάλας, όπως είναι ο Μάτιτς, ο Πέρεζ, ο Γκαράι, ο διαστημικός Αμορίμ, ο νεαρός ακόμα, αλλά ταλαντούχος Μάρκοβιτς.Σύνοψη
Συνοψίζω: 1) ποδόσφαιρο πρωτοβουλίας χωρίς αποτελεσματικό πρέσινγκ δεν υπάρχει 2) Σάμαρης και Μανιάτης στα χαφ και δίπλα δίπλα, σε ματς υψηλού επιπέδου δεν εγγυώνται κυκλοφορία της μπάλας και 3) καλά είναι οι παίκτες να παίζουν στις θέσεις που ξέρουν. Κατά τα άλλα τα ειλικρινή μου μπράβο, γιατί το να κερδίζεις ένα αντίπαλο πολύ καλύτερο, είναι πάντα κατόρθωμα…
Γίγαντας
Έχω δει πολλούς τερματοφύλακες του Ολυμπιακού να κάνουν μεγάλα ματς στην Ευρώπη. Ο Μύρτσος κάποτε κατέβασε ρολά κόντρα στη Μονακό κρατώντας τη στο μηδέν στο Καραϊσκάκη. Ο Ελευθερόπουλος τη χρονιά της πρώτης πρόκρισης στον δεύτερο γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ κάνει μεγάλες εμφανίσεις στο ΟΑΚΑ με την Κροάσια, τον Άγιαξ, κυρίως την Πόρτο. Ο Νικοπολίδης έχει καταπλήξει στη Βρέμη, αλλά και κόντρα στην Αρσεναλ στο Λονδίνο. Πριν τρία χρόνια ο Κάρολ κρατάει τη νίκη με τη Ρούμπιν Καζάν παίζοντας τραυματίας σε ένα ματς που έκανε πολλούς να θυμηθούν ιστορίες με χάρτινους ήρωες κόμικς. Όμως αυτό που κάνει ο Ρομπέρτο κόντρα στην Μπενφίκα είναι μοναδικό, γιατί πρώτον γίνεται σε όλο το ματς (η πρώτη του επέμβαση είναι στο 3' και η τελευταία στο 88') και δεύτερον γιατί οι συμπαίκτες του κάνουν πραγματικά λίγα για να τον βοηθήσουν! Η αδυναμία του Ολυμπιακού να κρατήσει μπάλα και να δημιουργήσει έστω κάποιους κινδύνους, κάνει τον Ισπανό να μοιάζει γίγαντας: νομίζεις πως οι συμπαίκτες του έχουν βάλει ένα στοίχημα για το αν θα αντέξει το σφυροκόπημα κι αυτός το κερδίζει!
Στις δηλώσεις του στη Nova ο Ισπανός ήταν πολύ cool - δεν ήθελε καν να δώσει στους Πορτογάλους δημοσιογράφους την ικανοποίηση ότι κατάφεραν να τον εξοργίσουν με όσα έγραφαν για αυτόν μετά το ματς στη Λισσαβώνα και πριν το ματς στο Καραϊσκάκη. Η αλήθεια είναι ότι, όπως έμαθα, μετά έψαξε κάποιους από δάυτους και τους είπε «τώρα γράψτε ό,τι θέλετε». Δεν χρειάζονταν τίποτα πιο πολύ: η ευτυχία είναι η καλύτερη εκδίκηση. Περιττό να επαναλάβω ότι με τον καιρό η εμφάνισή του θα μυθοποιηθεί και οι σωτήριες επεμβάσεις του θα γίνουν δεκαπέντε, είκοσι, σαράντα. Η υπερβολή θα είναι ο μόνος τρόπος για να διηγηθεί κάποιος στα παιδιά του όσα αληθινά απίστευτα έκανε την Τρίτη…
Όλοι Vamos
Όλος ο Ολυμπιακός πέρασε από το Vamos μετά το ματς για να πανηγυρίσει με τον πρόεδρο τη νίκη που οδηγεί σε πρόκριση: ο Ολυμπιακός περνά ακόμα και με δύο ήττες, αρκεί η Μπενφίκα να μην κάνει 4 βαθμούς στα δύο τελευταία της ματς. Ήταν εκεί και ο Μίτσελ, που γιόρτασε τα γενέθλια κάποιου συνεργάτη του και ο Ισά και ο Καρεμπέ - ακόμα και ο Ισίδωρος Κούβελος. Εκεί δεν ήμουν, αλλά επειδή έχω κατασκόπους, έμαθα ότι χωρίς να το πει ακόμα κανείς, αν η ομάδα κερδίσει και τον ΠΑΟΚ, για την τριάδα θα μοιραστεί ένα πριμάκι που φτάνει το 1 εκατομμύριο! Πηγή : www.sportday.gr
0 comments:
Post a Comment