Ένα ενδιαφέρον τακτικά πρώτο ημίχρονο, ένα ενδιαφέρον παικτικά δεύτερο, σε ένα ματς όπου το «Χ» θα ήταν το δικαιότερο αποτέλεσμα.
Είναι το δεύτερο μεγάλο παιχνίδι φέτος για τον Παναθηναϊκό, που δεν «έπρεπε» να χάσει.
Φυσικά και τα λάθη παίζουν μπάλα παρέα με τους ποδοσφαιριστές. Και δεν μπορείς να κατηγορήσεις μια άμυνα ή μια ομάδα που τακτικά άγγιξε το άριστα επί 90 λεπτά, μόνο που το ματς τελειώνει όταν σφυρίξει για τελευταία φορά ο διαιτητής κι όταν απέναντί σου έχεις μια ομάδα έμπειρη κι έναν επιθετικό που έχει κάνει όλες τις φάσεις της ομάδας του, δεν πρέπει να τον αφήνεις μόνο του ούτε όταν πίνει νερό σε κάποια διακοπή.
Άξιζε σίγουρα κάτι παραπάνω από το απόλυτο μηδέν ο Παναθηναϊκός, την ισοπαλία σίγουρα, ενώ θα μπορούσε να έχει προηγηθεί. Αυτό που δεν είχε ο Παναθηναϊκός, ήταν Μπεργκ: ο Σουηδός εγκλωβίστηκε ανάμεσα σε Σιόβα και Μανωλά και φάνηκε μόνο στην πάσα που έβγαλε στον Μέντες στην ευκαιρία του πρώτου ημιχρόνου. Αυτός ήταν και ο λόγος που φάνηκε παραπάνω ο Φιγκερόα: έπαιζε λίγο πιο έξω, είχε περισσότερο χώρο να τρέξει και λιγότερους παίκτες να τον κλείνουν. Κι έχω την εντύπωση επίσης ότι οι αλλαγές του Αναστασίου δεν πρόσφεραν κάτι στην ομάδα, ίσως και να την φρέναραν - δεν ξέρω αν ο Φιγκερόα δεν είχε βανζίνη για λίγα ακόμα λεπτά ή ο Λαγός, πάντως ούτε ο Αμπεΐντ, ούτε ο Κλωναρίδης έδωσαν κάτι το ουσιαστικό.
Αντίθετα, ουσία όπως πάντα είχε στο παιχνίδι του ο καλός στρατιώτης Φουστέρ. Η ασίστ στον Μήτρογλου ήταν το επιστέγασμα μιας μεστής εμφάνισης, όπου σύνδεσε τη μεσαία με την επιθετική γραμμή κάνοντας απλά πράγματα. Καλό το κεντρικό αμυντικό δίδυμο του Ολυμπιακού, δραστήριος επιθετικά ο Χολέμπας - αμυντικά δεν πιέστηκε πολύ αφού ο Τριανταφυλλόπουλος δεν ανέβηκε πολύ και πολύ τρέξιμο στο κέντρο από Μανιάτη και Σάμαρη. Δεν φάνηκε ο Σαβιόλα, λίγα πράγματα και από Κάμπελ και από τις αλλαγές τους (Βάις και Γιαταμπαρέ), γενικά το μεγάλο όπλο του Ολυμπιακού που είναι τα «φτερά» του δεν απέδωσε λόγω της καλής αμυντικής προσήλωσης των παικτών του Παναθηναϊκού, αλλά μια και μοναδική φάση αρκούσε για να φύγουν με το «διπλό».
Είναι το δεύτερο μεγάλο παιχνίδι φέτος για τον Παναθηναϊκό, που δεν «έπρεπε» να χάσει.
Φυσικά και τα λάθη παίζουν μπάλα παρέα με τους ποδοσφαιριστές. Και δεν μπορείς να κατηγορήσεις μια άμυνα ή μια ομάδα που τακτικά άγγιξε το άριστα επί 90 λεπτά, μόνο που το ματς τελειώνει όταν σφυρίξει για τελευταία φορά ο διαιτητής κι όταν απέναντί σου έχεις μια ομάδα έμπειρη κι έναν επιθετικό που έχει κάνει όλες τις φάσεις της ομάδας του, δεν πρέπει να τον αφήνεις μόνο του ούτε όταν πίνει νερό σε κάποια διακοπή.
Άξιζε σίγουρα κάτι παραπάνω από το απόλυτο μηδέν ο Παναθηναϊκός, την ισοπαλία σίγουρα, ενώ θα μπορούσε να έχει προηγηθεί. Αυτό που δεν είχε ο Παναθηναϊκός, ήταν Μπεργκ: ο Σουηδός εγκλωβίστηκε ανάμεσα σε Σιόβα και Μανωλά και φάνηκε μόνο στην πάσα που έβγαλε στον Μέντες στην ευκαιρία του πρώτου ημιχρόνου. Αυτός ήταν και ο λόγος που φάνηκε παραπάνω ο Φιγκερόα: έπαιζε λίγο πιο έξω, είχε περισσότερο χώρο να τρέξει και λιγότερους παίκτες να τον κλείνουν. Κι έχω την εντύπωση επίσης ότι οι αλλαγές του Αναστασίου δεν πρόσφεραν κάτι στην ομάδα, ίσως και να την φρέναραν - δεν ξέρω αν ο Φιγκερόα δεν είχε βανζίνη για λίγα ακόμα λεπτά ή ο Λαγός, πάντως ούτε ο Αμπεΐντ, ούτε ο Κλωναρίδης έδωσαν κάτι το ουσιαστικό.
Αντίθετα, ουσία όπως πάντα είχε στο παιχνίδι του ο καλός στρατιώτης Φουστέρ. Η ασίστ στον Μήτρογλου ήταν το επιστέγασμα μιας μεστής εμφάνισης, όπου σύνδεσε τη μεσαία με την επιθετική γραμμή κάνοντας απλά πράγματα. Καλό το κεντρικό αμυντικό δίδυμο του Ολυμπιακού, δραστήριος επιθετικά ο Χολέμπας - αμυντικά δεν πιέστηκε πολύ αφού ο Τριανταφυλλόπουλος δεν ανέβηκε πολύ και πολύ τρέξιμο στο κέντρο από Μανιάτη και Σάμαρη. Δεν φάνηκε ο Σαβιόλα, λίγα πράγματα και από Κάμπελ και από τις αλλαγές τους (Βάις και Γιαταμπαρέ), γενικά το μεγάλο όπλο του Ολυμπιακού που είναι τα «φτερά» του δεν απέδωσε λόγω της καλής αμυντικής προσήλωσης των παικτών του Παναθηναϊκού, αλλά μια και μοναδική φάση αρκούσε για να φύγουν με το «διπλό».
Πηγή: www.sportday.gr
0 comments:
Post a Comment